ترکمن سسی - بهرام جرجانی - سالهاست از «حمایت از ازدواج» و «فرزندآوری» سخن گفته میشود، اما یک سؤال اساسی همچنان بیپاسخ مانده است: آیا نظام پرداخت کارکنان دولت، واقعاً مشوق تشکیل خانواده است؟
در سال ۱۴۰۵، مزایای تأهل برای یک کارمند حدود ۳ میلیون تومان و مجموع مزایای تأهل بههمراه یک فرزند حدود ۶ تا ۷ میلیون تومان بیش از یک کارمند مجرد است.
اکنون از دولت، مجلس و سازمان برنامه و بودجه یک سؤال شفاف داریم:
آیا با این میزان اختلاف دریافتی، میتوان هزینههای واقعی یک زندگی مشترک را جبران کرد؟
امروز هزینه مسکن، خوراک، درمان، پوشاک، آموزش و سایر نیازهای یک خانواده، دهها میلیون تومان در ماه است. در چنین شرایطی، چند میلیون تومان افزایش دریافتی، هرچند ارزشمند، برای بسیاری از خانوادهها بخش کوچکی از این هزینهها را پوشش میدهد.
اگر سیاست رسمی کشور، حمایت از ازدواج و فرزندآوری است، این حمایت باید در زندگی روزمره مردم نیز احساس شود؛ نه اینکه مسئولیتهای اقتصادی خانواده چند برابر شود، اما مزایای پرداختی تنها افزایش محدودی داشته باشد.
این مطالبه به معنای نادیده گرفتن عدالت در پرداخت نیست؛ حقوق پایه باید بر اساس شغل، تخصص و مسئولیت تعیین شود. اما مزایای خانوادگی نیز باید متناسب با واقعیتهای اقتصادی بازنگری شود تا بتواند نقش مؤثرتری در حمایت از خانواده ایفا کند.
از دولت، مجلس و سازمان برنامه و بودجه انتظار میرود با بازنگری در نظام مزایای خانوادگی کارکنان، فاصله میان سیاستهای اعلامی و واقعیتهای معیشتی را کاهش دهند.
اگر قرار است ازدواج و فرزندآوری یک اولویت ملی باشد، این اولویت باید قبل از هر چیز، در فیش حقوقی خانوادهها دیده شود؛ زیرا امنیت اقتصادی، یکی از مهمترین پیشنیازهای تشکیل و پایداری خانواده است.
بهرام جرجانی - کارشناس حقوق
- نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
- نظرات حاوی مطالب کذب، توهین یا بیاحترامی به اشخاص، قومیتها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزههای اسلامی منتشر نمیشود.
- نظرات بعد از ویرایش ارسال میشود.