ترکمن سسی - بهرام جرجانی - گاهی تاریخ، همه مرزها را از نو ترسیم میکند... نه با خطکش سیاست، نه با قراردادها، نه با جغرافیا... بلکه با اشک مردم. این روزها دیگر ایران، فقط یک کشور نیست... یک شهر است.
شهری که از ارس تا اروند، از خزر تا خلیج فارس، از مکران تا زاگرس، یک قلب دارد و میلیونها تپش.
در این شهر، دیگر کسی از قومیت نمیپرسد...
از مذهب نمیپرسد...
از زبان نمیپرسد...
حتی از اینکه دیروز در کدام سوی یک اختلاف ایستاده بودی، نمیپرسد.
زیرا هنگامی که پای ایران به میان میآید، همه نامها در یک نام خلاصه میشوند...
ایرانی.
شاید در روزهای عادی، هر کدام از ما روایت خودمان را از سیاست، اقتصاد و اداره کشور داشته باشیم؛ نقد کنیم، گلایه داشته باشیم یا با یکدیگر همنظر نباشیم. این، طبیعت زندگی یک جامعه است.
اما تاریخ این سرزمین، حقیقتی را بارها به چشم جهان نشان داده است:
هرگاه پای بیگانه به میان آمده، ایران یکصدا شده است.
آن روز دیگر نه موافق معنا دارد،
نه منتقد...
نه چپ معنا دارد،
نه راست...
همه، شانهبهشانه در یک صف میایستند.
صفِ ایران.
دشمن شاید نقشه این سرزمین را از بر باشد...
اما روح این ملت را هرگز نخواهد شناخت.
نخواهد فهمید که ایرانی، اگر هزار نقد به خانهاش داشته باشد، باز هم اجازه نمیدهد بیگانه حتی یک آجر از دیوار آن را فرو بریزد.
ایران، خانه ماست...
خانه را آباد میکنند...
خانه را اصلاح میکنند...
اما خانه را به بیگانه نمیسپارند.
چه نیک سرودهاند:
چو ایران نباشد تن من مباد
بدین بوم و بر زنده یک تن مباد
و چه هشدار جاودانهای است:
دریغ است ایران که ویران شود
کنام پلنگان و شیران شود
ما وارث تمدنی هستیم که بارها از میان آتش گذشته و هر بار، استوارتر از پیش برخاسته است.
ما زندگی را دوست داریم؛ برای ساختن ایران، برای آبادانی ایران، برای آینده فرزندان ایران.
اما اگر روزگار، دفاع از این خاک، از مردم و از استقلال این سرزمین را از ما بخواهد، ایستادگی را وظیفه و فداکاری را افتخار میدانیم؛ چرا که عزت ایران، میراث نسلهایی است که با ایثار از آن پاسداری کردهاند.
شهادت، در فرهنگ این سرزمین، پایان راه نیست؛ آغاز ماندگاری نام کسانی است که برای دفاع از مردم و میهن از جان خود گذشتهاند.
امروز، در سوگ «شهید ایران»، اشک از چشمان میلیونها نفر جاری است؛ اما این اشک، اشکِ شکست نیست...
اشکِ عهد است.
عهدی که میگوید:
تا ایران هست، ما هستیم...
و تا ما هستیم، هیچ بیگانهای نخواهد توانست این خانه را از صاحبانش بگیرد.
امروز دیگر اهل تهران، تبریز، مشهد، شیراز، گرگان، سنندج، اهواز، زاهدان یا بندرعباس نیستیم...
امروز همه اهلِ یک شهر شدهایم...
شهرِ ایران.
و این شهر، تا زمانی که دلهای فرزندانش برای یکدیگر و برای میهن بتپد، نه با تهدید فرو میریزد، نه با تحریم تسلیم میشود و نه با تجاوز زانو خواهد زد.
ایران، فقط یک سرزمین نیست...
ایران، قرارِ دلِ یک ملت است.
بهرام جرجانی | کارشناس حقوق
- نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
- نظرات حاوی مطالب کذب، توهین یا بیاحترامی به اشخاص، قومیتها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزههای اسلامی منتشر نمیشود.
- نظرات بعد از ویرایش ارسال میشود.