ترکمن سسی - عبدالرسول جوادی بالاجاده - هرم سنی جمعیت کشور به سمت سالمندی کشیده شد و جمعیت کشور درحال کوچ از میانسالی به سالمندی است. از این سو اهمیت توجه به نیازهای اجتماعی سالمندان یک ضرورت و اولویت می باشد.
شعارهای رنگارنگ و عملکرد مدیران و مسئولان مرتبط دستگاههای عامل با خدمات اجتماعی، فاصله و شکاف بسیاری با واقعیتهای جامعه در توجه دهی به سالمندان دارد.
جامعه ای در حرکت به سوی سالمندی، نیازهایی متفاوتی دارد و زیر ساختهای اجتماعی متفاوتی را هم میطلبد که متاسفانه کمترین توجه مسئولان امور اجتماعی به این جامعه (سالمند) می باشد.
سالمندانی که با بی توجهی کامل بسیاری از آرزوها و امیدهای به زندگی را از دست دادند و عمر امید به زندگی کاهش بسیار یافته است.
عدم ایجاد زیرساختهای اجتماعی متناسب با سالمندان، بهداشت و درمان گران با وجود شدت بیماریهای قلبی و عروقی و انواع بیماریهای خاص از دیابت و سرطان و ... موجبات کاهش عمر و امید به زندگی در سالمندان جامعه شده است.
عدم توازن درآمدها با هزینه کردها، موجب شد تا رفاه و سفر و گردش خانوادگی از سبد زندگی حذف یا تعدیل یابد و در ازای آن استرس های فراوان ناشی از مدیریت کشور، جنگ، تحریم، گرانی، کمبود خدمات اجتماعی و مهمتر از همه بی توجهی های اعضای خانواده و دولت به نیازهای اجتماعی از مهمترین مشکلات فراروی سالمندان کشور است.
عدم [وجود] پارکهای مناسب سالمندی و تفریحات اجتماعی در شهرستان ها و روستاها، مراکز اجتماعی گذران اوقات فراغت سالمندان، عدم امکان یا مراکز دورهمی های اجتماعی سالمندان و خدمات اجتماعی متناسب برای سفر و گردشگری چون اعتبارات مالی سفر و .... از دیگر مشکلات سالمندان است.
تکثر دستگاه های [اجرایی] همعرض در ماموریت های اجتماعی، در وزارت کشور، وزارت رفاه و خدمات اجتماعی و بهزیستی و بهداشت و درمان و ... هم به نیازهای اجتماعی سالمندان توجه ای جدی نشده است.
سالمندان از دو جبهه کم توجهی درون خانوادگی و درون جامعه ای در رنج هستند.
شعارها و ادبیات خلاقانه و هنرمندانه و بسیاری از گفتمان [ها] دور از عمل مدیران و مسئولان در چند دقیقه سخنرانی یا نوشتار در رسانه ها برای سالمندان خلاصه می شود و در عمل هیچ آوردگاهی اجتماعی برای سالمندان نداشته و ندارد.
مجلس شورای اسلامی و دولت محترم !
لازم و ضروری است برای افزایش امید به زندگی و خدمات اجتماعی متناسب با نیاز این جمعیت برنامه ریزی و اجرایی نماید.
جمعیت فراموش شده دیروز جوان کشور به مرحله سالمندی رسید و همه آمال و آرزوها و امیدهای بر باد رفته را در این دهه ها همراه خود کشیده بدون لذتی از عمر و دنیا به مرز سالمندی رسید آنهم با کوله باری از ناامیدی ها و افزون بر آن مشکلات سنی چون بیماریها و کمبود منابع برای زندگی در شان و بدور از نیاز فرزندان و بستگان پس کی و چه زمانی انسان ها در این کشور باید زندگی آرامی داشته باشند؟
شاید همه ما در زندگی با سالمندان زندگی اجتماعی داریم اما آیا تا بحال برای رفع نیازهای اجتماعی و خدمات عمومی سالمندان فکری و چاره ای اندیشیده ایم ؟
این پایان راه همه ماها در هر شرایط سنی و مسئولیتی هستیم و تصمیم سازیها و تصمیم گیری های امروز آینده ما آینده مان خواهد بود.
تا فرصت خدمت هست برای سالمندان جامعه که آینده نسل امروز و فرداست برنامه ریزی و خدمتی کنیم .
- نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
- نظرات حاوی مطالب کذب، توهین یا بیاحترامی به اشخاص، قومیتها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزههای اسلامی منتشر نمیشود.
- نظرات بعد از ویرایش ارسال میشود.